Jouke Kleerebezem @jouke.kleerebezem
Journaling Rozevingerige data, Rosy-Fingered Data’, Parts Project PP-13
Notes to self: NQPaOFU 101; Collecting Dust; Foucault Key Concepts; ‘Yves le Monochrome’ (‘un homme dans l’espace’; Willem de Kooning; let’s not forget Vilém Flusser! (if only for Die Schrift), Bill McKibben’s The Age of Missing Information; Marjorie Perloff’s Radical Artifice—Writing Poetry in the Age of Media; Richard Lanham’s Electronic Word—Democracy, Technology and the Arts; next Alessandro Baricco’s The Game, Maxim Februari’s Klont, next

instagram link to rosyfingereddata @rosyfingereddata

RFD Studio at Parts Project playlist from CDs and iPod, with long silent suspensions, for the sonic context of RFD production, in strict chronological order since July 13th (remember ‘13’): L. Subramaniam c.s.; Blood, Sweat and Tears; Jimi Hendrix; Captain Beefheart and his Magic Band, Johnny Cash, Van Morrison, Home (for disambiguation: ‘Home’), Gnarls Barkley, Home, Beasty Boys, Beach Boys, Bonnie ‘Prince Billy’, King Crimson, Moby Grape, Devendra Banhart, ‘Women in Love I’ iPod playlist, with: Barbara Streisand (Woman In Love), Dar Williams, Dayna Kurtz, A Fine Frenzy, Fiona Apple, Hello Saferide, Iris Dement, Karen Dalton, Kate and anna McGarrigle, Kate Bush, KD Lang, Kristin Hersh, Lily Allan, Linda Perry w. Grace Slick, Madeleine Peyroux, Mariee Sioux, Marissa Nadler, Nick Cave and Kylie Minoge, Nina Simone, Norah Jones, Rufus and Martha Wainwright, Shelby Lynne, Shelby Lynne and Faith Hill, Sophie Zelmani, Sophie Zelmani and Uno Svenningsson, Supremes (Stop! In The Name Of Love), Women In Love II: Alela Diane, Emilou Harris w. Kate and Anna McGarrigle w. Linda Ronstadt, Kate & Anna McGarrigle, Rufus and Martha Wainwright w. The McGarrigle Sisters, Marta Wainwright, Mary Margaret O’Hara, Jefferson Airplane (After Bathing at Baxter’s, “I’m doing things that haven’t got a name yet”), Jefferson Starship, Moby Grape, Gnarls Barkley, Moby Grape, Gnarls Barkley, Moby Grape, The Kinks, Aretha Franklin, Georg Friedrich Händel, Robert Fripp and the League of Crafty Guitarists, Jimi Hendrix, Jayhawks, Split Enz, Devo, Allman Brothers Band, next

Italicized for articulation below: (in 13) numbered, indexed, Rosy-Fingereddata; (in The Rosy-Fingered Dawn) Eos; (in Core, Conditions, Contexts) making of work, live; (in Keys) -; (in Shop Poetics) #whoknows, theatrical; (in Data Clutter) people, places, things, newness, commodities, outlets, fight consumption by production; (in Spam Canvas) desire, tools, limited, likes, links; (in ‘In’ and ‘Out’) post-its; (in The spur of the moment) mind, system, coordinate; (in Mining for what matters, using hardware, software and wetware — remember wetware?) artistic production, contemporaries, post mortem; (in Post-Digital Culture Ecologies) qualities-of-the-senses, decay, death; (in Imagination) Against opinion; (in I only take questions for an answer) questioning, there are no questions that couldn’t be questioned, contain, could-it-bees, faux security; (in ‘Digital Delirium’) title; (in Canvassing) -; (in Talking back to the media) ...; (in The Address is the Message) The address is the message, glacé, link; (in Moerstaal, twintig negentien) online personal publishing, weblogger, moedertaal, Moerstaal, moerstaalverlangen, Moerstaal twintigzestien; (in No program, deprogramming) context, ruling, mental, social, environmental; (in The digital signal and the material signal) matching link; (in Kroongetuige) afgestemd, In mijn werk, wel te verstaan, kroongetuige, weerkaatst, kunstpraktijk, tresspasser; (in Data, content) -; (in Drawing for media) for, in, informeren, #postdigitale, #postinternet; (in Een kneedbare werkelijkheid) maatvastheid, online, offline; (in Het rekenspoor) workshop, The Calculated Trace, rubbish in, rubbish out, input, narekenen, transparant, wij, beauty; (in: Valencia filtered -; (in Follow the Data) maatvoering, touch screen; (in: Extra Vagance! it depends on how you are yarded Extra-vagantie!, extravagantie, toom, toom, toom, You see, everybody is somebody, But nobody wants to be themselves, Ooh, And if I ever wanted to ever understand me, I’d have to talk to someone else, Coz every little bit helps, St. Elsewhere, Als, als, als, Alleen in verandering ontstaat informatie; (in Expanding artistry in the digital playing field) Early information age, informs, knowledge, beauty, people, places, things, information, informs, follow and guide; (in Digital zoom) taa taa ta-ta-ta, ta-ta-ta taa ta-ta!!, xxx; (in next) next;

Data bleed and the spin-off me
Thursday 24 October 2019

‘Information’ is not an object, nor is it what is stored in — and fed to and leaking out of — your smartphone. Those are data. Data bleed into and out of your devices at a 24/7 pace. ‘Omnia Mea In Media’ has long been one of my favorite credos. But with all the leaking and mining and sensoring and tracing going on, with hardly any personal control over the separation of private and public data, the ‘media’ increasingly become a surveillance canvas which produces separate identities, spin-off you’s and me’s, that might or might not serve to inform me, or to inform about me. While information is what dresses me and suits me and identifies me, data increasingly serve to represent me, shape me, mold me, estimate me on the basis of metered and computed behavior. How comfortable can I be with my thusly calculated me? Am I a (meta) data searching or an information searching, a content searching, a self searching, soul?

Deep data
Data are hard to follow. They are no object and leave no trace untill executed and bleeding into material presence. My data are hidden deep in simulated materiality until they sit right before me as pigment on paper or canvas or as a lump of some kind. When they weigh, data are with us. The future of data is embodied and it is in their embodyment that we will judge them.

Digital material zoom
Wednesday 16 October 20 19

With Tracy (Mackenna) we had a great day at the exhibition-space-cum-studio in Parts Project. We bypassed hundreds of tractors in a huge farmer protest road block. It helps if you are originally ‘from the village’ and know where its backroads lead. Our horn repeated the cry for change that we are all familiar with since Vietnam war and nuclear armament protests: taa taa ta-ta-ta, ta-ta-ta taa ta-ta!! (a.k.a. ‘dit-is-het-begin, wij-gaan-door-met-de-strijd’, or this-is-just-a-start ... we-will-go-on-and-fight). We took the liberty to neglect the regular traffic rules and had the Fiat 500 take a couple of elephant path shortcuts. Addictive driving. We checked in at our site of production and display at 12:47.

It was energetic and energizing. We zoomed in and out. Crossing digital and material borders and returning from the fields into our yard. Our talk was as quixotic as I strive for my work to be — just try, meaning all new beginnings, with all new endings, and ends, aims. A constant and quintessential mind blowing, heart breaking and death defying trying, without heroism, in true ‘My Generation’ style ‘not trying to cause a big s-s-sensation’, answer to an art context which is generally in gridlock conceptually, economically, socially, politically. Such an epistemological crisis comes with every exception to the rule that you and I can acknowledge, to counter ridiculous generalization, while there is no frustrating such acknowledging. Exceptions to the rule are the only road to freedom, meaning and organization.

So it was strategical, too, in the spirit of counter-cultural, situated, collective, supported, discursive individual art production, under new social and technological conditions. But in art we don’t tell it like it is. Nothing is in art, only, while art will always be what is in life. Stuff gets confused a lot. So at the end of the day we are left with only one obligation and rescue option, which is to make a start, to develop a new vision for information and materiality.

Expanding artistry in the digital playing field (sketch)
Tuesday 15 October 2019

In the 1990s I consequently mentioned the then much quoted ‘Age of Information’ as the Early Information Age. The era in which information would shape our world was yet to come, and still is. Informatization only casts its shadow ahead. In its premature distribution of light and dark and of all possible shades, information today shows only a rough outline of what it will bring in the hands of people with good or less good intentions. This is however not what I want to speculate upon now.

My speculation is today’s immensely expanded artistic playing field in which, to start with, in an early stage, the material world informs its own digitization (which is decidedly not only a cultural but very much a political and industrial project, just as much as any other development project). Remember ‘atoms to bits’? A digital copy or rather new version of the world is in the making, allowing different access, a different mobility and different visibility and publicity of all that there is to care about — knowledge, beauty, in people, places, things.

While the material components of the material world (the hardware if you like) anchor it, allow it to rest in place, to sit, situated, immobile, where it ever was, its information, the digital representations and alternate versions of a world out of material and mechanics, gain in mobility, accessibility, visibility. The (possibly but not necessarily networked) digital space is a different space from the physical, material lump-of-a-space that we were used to and accommodated by, until the arrival of electricity that gave way to connect, dissect, sample, compute, distribute and (re-)present a new reality.

Now, this new reality in-the-making, thanks to digital information’s agility, informs the material world in ways that material was never informed before, when we only manipulated it mechanically and mechanical-conceptually.

I am an artist. I make things that emerge with, and follow and guide — yes both at the same time — observations, emotions, experiences, concepts, ideas and skills. Artistry is an experimental and critical practice which is informed by the experience of all of the above, in the different contexts that a personal world, and the world at large and of course an art world, or worlds, hand over. Art takes and art gives. Or, as I once saw it formulated a bit more dramatically, art wounds and art heals.

To make anything out-of-and-with material and information — yes simultaneously, we are looking at interactive processes and relationships — can be as much a private as a public concern. Whether these concerns meet and under which conditions they meet, is up to the artist in the first place (an inherent part of the creative process), next up to the context of different worlds and their social constituencies, with their particular ideologies and mechanisms.

For my ongoing research at the Gerrit Rietveld Academy’s Research Institute for Art and Public Space I will further investigate some of the rosy-fingered experimental findings in both the studio work and at the display and publicity level. My first concern is the making, how to draw a line; my second concern is the presentation; my third concern is the context; my fourth concern is the documentation; my fifth concern is the dissemination; my sixth concern is the address, my seventh concern is reputation.

The main questions for ‘the rest of us’ revolve around the relationship between humans and (their) data. We discern three levels of interaction here: man (programming and) feeding an information system with sensored and computed data; data computation algorithmically manufacturing new data from the system’s database; the system’s feedback of computed data to human recipients and their cultural/social/industrial/political systems. In short: man informs data, data inform data and data inform man. Man’s intelligence and the system’s intelligence compete, especially when machines learn, leaving man unaware...

Rosy-fingered data, in its first studio-cum-display incarnation, thanks to Parts Project, will continue through this channel, at its Internet domain and at the dedicated Instagram account, to further speculate on emerging realities, constructed out-of-and-with information and material components.

In new SPATIALITY information and material merge. While digitization and materialization are two sides of the same coin, forever translating one into the other, when that coin is magically flipped the true Janushead of past and future melt into one, never to come to a halt either head or tail. The process of informing is not one of translation. ‘Informing’ is the unstoppable dynamic of reading and writing between different objects, events, states of mind, moods, humors, etc., etc., without a steady state. Unsteady spatiality is floating of elements, pieces of information and material, in/met steeds wijzigende posities, dichtheden, aantrekking en afstoting, afhankelijkheden, lees- en schrijfwijzen (...).

Re: Proun, New Babylon, constructivisme, constructionisme.

Under the tutelage of Suprematist painter Kazimir Malevich, Lissitzky began a body of work he would later call Prouns (an acronym for ‘Project for the Affirmation of the New’ in Russian). These nonobjective compositions broadened Malevich’s Suprematist credo of pure painting as spiritually transcendent into an interdisciplinary system of two-dimensional, architectonic forms rendered in painted collages, drawings, and prints, with both utopian and utilitarian aspirations. Blurring the distinctions between real and abstract space — a zone that Lissitzky called the ‘interchange station between painting and architecture’ — the Prouns dwell upon the formal examination of transparency, opacity, color, shape, line, and materiality, which Lissitzky ultimately extended into three-dimensional installations that transformed our experience of conventional, gravity-based space. (source link)

Extra Vagance! it depends on how you are yarded
Maandag 29 september 2019

Extra-vagantie! ‘Extra vagari’, naar buiten te treden, zich naar buiten te wagen, is de Latijnse oorsprong voor onze extravagantie. De ‘yard’ in bovenstaand citaat van Henry David Thoreau is een oorspronkelijke lengtemaat, gemeten naar de gordel of riem die ons omsnoert en natuurlijk etymologisch verwant aan ‘garden’, ‘Garten’, gaard, tuin of erf. Zich buiten de omheining van het erf te wagen wordt in de eerste plaats bepaald door waar de omheining staat en het onbekende — of slechts uit overlevering over gehoorde — ‘buiten’ begint.

‘Ongebreideld’ betekent ‘niet in toom gehouden’, tomeloos. Het is een mooi maar onmogelijk begrip. Zoiets als ‘vrijheid’. De toom is de maat van ons bewustzijn, van ons gedrag, van ons voorstellingsvermogen, van onze verwachting. De toom is de regel waarnaar wij zijn wie we zijn en hoe wij zijn. Wie we zijn leiden we af uit hoe we zijn, hoe we zijn zou ervan getuigen wie we zijn. Die toom is de maat van onze vrijheid, om te worden wat we doen en te doen wie we zijn.

You see, everybody is somebody
But nobody wants to be themselves
And if I ever wanted to ever understand me
I'd have to talk to someone else
Coz every little bit helps

(‘Who cares’, Gnarls Barkley, St. Elsewhere)

We zijn in onze toom gebonden, we plooien ons naar de toom. We leren onszelf in toom te houden. ‘Geboren zijn is ongemak’ meende Emil Cioran, die toom zit ongemakkelijk voor wie nieuwsgierig is, voor wie op onderzoek uitgaat, voor wie dorst naar kennis, voor wie zich wil verbazen, voor wie wil twijfelen en zich wil vergissen en vergewissen, voor wie voortdurend (als) herboren wil zijn, buiten zichzelf wil treden, voor wie wil worden meer dan zijn en voor wie bij anderen dezelfde ruimte (h)erkent voor experimenten zonder oordeel, en zonder gezag.

Ja, dat ‘(als)’ stond daar niet voor niets. ‘als’ herboren... Zonder ‘als’ geen leven, geen zin, geen ontwikkeling, geen worden. De wens is de vader van de gedachte. We anticiperen en beleven alles in het vergelijkende ‘als’. Als zoals in 'gelijkend op maar niet hetzelfde’, en als zoals ‘indien’ — als in de voorwaarden stellende betekenis, waarin twee situaties worden vergeleken, een waarin aan bepaalde voorwaarden is voldaan en een waarin dat niet het geval is. Alleen al in het vergelijk van onze momenten, van gisteren, vandaag en morgen: hoe zien we gedachten, ideeën, ons handelen zich ontwikkelen? Is vandaag (net) als gisteren en zal morgen (net) als vandaag zijn? Ontwikkelen inhoud en vorm zich in dezelfde richting? Is de vorm als de inhoud en de inhoud naar de vorm? We gaan het zien, als we geluk hebben. Als we de voorwaarden herkennen. Als we inzien dat ‘als’ de ultieme voorwaarde voor iedere vorm van informatie is. Informatie is pas als het geïnformeerde niet is als (met andere woorden: anders is dan) het niet geïnformeerde. Alleen in verandering ontstaat informatie.

Follow the Data
Dinsdag 10 september 2019

‘Volg de data’ is makkelijker gezegd dan gedaan. We kunnen er tot 3 november in ieder geval voor naar Parts Project aan de Toussaintkade 49 in Den Haag, waar een vierkant spiegeltje je verwelkomt met ‘You Were Right About Digital’. ‘Digitaal’? Wie spreekt hier tot wie? Wie hadden gelijk toen met behulp van digitalisering ‘alle’ informatie ‘voor iedereen, overal en op ieder moment toegankelijk’ werd ontsloten? Weten we inmiddels beter? De weg in te slaan is hem bevestigen, maar ook er aan te kunnen timmeren. Digitalisering, data. We zien schermen, animatie, computersimulatie, deep fake werkelijkheden, ‘big’ data, eindeloos doorberekende maatvoering die een spoor van ogenschijnlijk onweerlegbare feitelijkheden trekt. We weten niet beter dan dat hier onze toekomst wordt gecalculeerd, ‘digitaal’, afgeleid van het Latijn ‘digitus’, de vinger, maar ook het cijfer, het nummer, want we tellen op onze vingers. We raken het touch screen aan met onze vingers, onze vingers hanteren ieder denkbaar gereedschap. We tellen op onze vingers, meten met onze vingers, tasten en strelen met onze vingers. Tussen meten en strelen ontstaan onder onze handen werelden waarin we onszelf weerspiegelen en die in ons weerspiegelen. Meten en strelen zijn twee constructiesystemen waarin onze bewerkingen tot radikaal verschillende uitkomsten leiden: de gemeten wereld is een heel andere dan de gestreelde wereld.

Naast de eerste spiegeltegel post-it hangt een van de twee grote schilderwerk-collages van de tentoonstelling, werk numer 1 op de plattegrond: een sleutelwerk? Er kleven twee strookjes linnen aan waarop in roze verf vingerafdrukken zijn gestempeld en waar vier kattenbelletjes aan hangen. Voor wie de kat de bel durft aanbinden? Of klinkt op de achtergrond een narrenkap? De titel luidt Extra Vagance! it depends on how you are yarded. Hoe ver we buiten gebaande paden treden hangt samen met aan welk erf we gebonden en gemeten zijn. Waar staat de omheining? Aan welke ketting lig ik vast en hoe lang is die ketting? ‘Ist der Mensch frei, weil er flüchten kann? Aan welk ‘Eigentum’ hecht de ‘Einzige’. ‘In the end, home is no more than one’s name’. ‘Onze theorie omsluit ons en vormt het panorama waarvan we deel uitmaken’. Ook op ons erf ‘staan we op de schouders van reuzen’. Kijk, daar heb je zomaar Henri David Thoreau, Vilém Flusser, Max Stirner, John Berger, Paul Valéry en Bernard van Chartres achter elkaar staan. We kunnen op hun schouders klimmen om ons oog verder te laten reiken.

In dezelfde spiegel zien we achter ons zes bij elkaar gekropen opgespannen doeken hangen, waarop fluoricerend gele en zilveren lichtstralen(?), vluchtlijnen(?), en zwarte schetsmatige ontsnappingsconstructies(?), vrijgezellenmachines(?) figureren. De doeken blijven dicht bij elkaar in de buurt. Ze proberen een zo groot mogelijke ruimte te vormen. Het bredere nonchalante gebaar waarmee ze gepenseeld en geschets zijn en van het vlak aflopen verraadt dat ze ook ruimte buiten het schilderij bieden, net zoals lijnen zich in de digitale ruimte op een ander manier uit kunnen strekken, zich on-line vermenigvuldigen en vertakken, of wrijvingsloos over onze schermen meanderen.

Valencia filtered
Monday 12-Thursday 22 August 2019

Valencia’s university’s botanical garden was a source of quiet, concentration, inspiration and shade! And data. And... Valencia has its own Instagram filter!

Re: One month throwback promise: “Over the next ten days posts to this journal and the Rosy-Fingered Data Instagram account @rosyfingereddata will come from Valencia, Spain. At Parts Project I had a great photo shoot at the crack of dawn. Within an hour all raw material Rosy-Fingered Data at the summer studio turned into raw data and is now in my iPad to bring to V. for further enhancement. I’ll take it from there.”

Het rekenspoor
Vrijdag 9 augustus 2019

Aan het Duncan of Jordanstone College of Art & Design (DJCAD) van de University of Dundee gaf ik vorig jaar een workshop ‘drawing for media’. De titel luidde The Calculated Trace, vrij vertaald ‘het rekenspoor’. Ik vind dat nog steeds een prachtig woord. ‘Rekenspoor’ verwijst in alle eenvoud naar de algoritmische knopen in mijn maag en hoofd en herinnert mij aan de schrik en de zegen van de gecomputeriseerde (dus gedigitaliseerde) waarneming, en waarheidsvinding, aan de productie, verspreiding en analyse van beelden, aan iedere vorm van ‘meten is weten’ waarin de mens het nakijken en dan ook niets anders dan het nakijken van de sommetjes heeft. Met andere woorden, berekenen algoritmen sommetjes die wij kunnen nakijken, waarvan we het spoor kunnen volgen, of rest ons niets anders dan de uitkomsten van die sommen te accepteren en toe te passen, of te verwerpen, al naar hoe onze menselijk sentimentele ideologische pet staat?

Ook bij sommetjes geldt: rubbish in, rubbish out, beter bekend als RIRO: als we rommel als input leveren komt er rommel terug uit de berekeningen. Dat heb je met data en algoritmen net zo goed als met andere systemen die er niet nadrukkelijk op ontworpen (geprogrammeerd) zijn (en zo de voorwaarden helpen scheppen) om experimenten aan te gaan, risico’s te nemen, menselijke waarde te articuleren, overleefde spelregels om te buigen, enz.—ruimte te scheppen en grenzen te verleggen.

‘Rekenspoor’ wijst naar alle denkbare effecten van gecomputeriseerde rekenkunde op het gebied van de menselijke productie en betekenisgeving. Om te beginnen is er het spoor dat een berekening trekt. Welke factoren van welk object of handeling of algemeen verschijnsel worden in de berekening verdisconteerd, langs welke meetlat, op welke schaal? Welke calculaties worden er op deze factoren losgelaten? Welk effect heeft de berekening op ons begrip van de factoren, met name om de uitkomst van de berekening te kunnen interpreteren. Welk spoor trekt de berekening en kunnen wij dat spoor ontcijferen, of moet ik zeggen, narekenen? Hoe transparant zijn de algoritmen?

Ten tweede is er het spoor waarin wij de berekening zouden kunnen opvolgen. Wijst de uitkomst een weg en zo ja, in welke richting. Welk pad schrijft de berekening voor aan het berekende — aan ons object, onze handeling of aan een door ons waargenomen verschijnsel — dat onder invloed van de berekening bijgesteld zou kunnen worden, een ander spoor zou kunnen volgen, of waarvan meetbaar blijkt dat het op het goede spoor zit. Hoe willen we de uitkomst begrijpen en kunnen we het pad dat ons gewezen wordt accepteren, en uitvoeren? Tenslotte is er namelijk het spoor dat wij achter zullen laten als we besluiten de weg van de berekening te volgen. Welke schade of verbeteringen brengen wij in de wereld aan door de berekening uit te voeren? Is de uitkomst van de berekening toe te passen, biedt het een model dat met ‘stof’ te vullen is en hoe ziet zo’n vlees- en handeling geworden uitkomst er dan uit? Wat richt het model aan als we het in handen nemen? Hoeveel vrijheid biedt de berekening ons om de uitkomst zo te vervullen dat we daarmee volledig nieuwe factoren aan een volgende berekening toevoegen, die een heel andere uitkomst zal bieden, waarmee aantoonbaar zou worden dat het alternatief voor RIRO toch zeker BIBO is: Beauty In, Beauty Out — waarbij beauty staat voor iedere vorm van menselijke maatvoering. Want menselijke maat komt van menselijk meten en werkelijk menselijk meten waardeert in de eerste plaats de onschatbare schoonheid van zowel het menselijk falen als haar triomferen.

Een kneedbare werkelijkheid
Eenmaal berekend en in een digitaal model beschikbaar gesteld zijn sommige uitkomsten in het rekenspoor bijzonder kneedbaar en dragen ze bij aan onze ideevorming over de relatieve maatvastheid van onze definities en projecten. Alle eigenschappen van bijvoorbeeld het grafietspoor van een 6B potlood op een vel papier met een bepaalde structuur: de zachtheid van het potlood, de druk en snelheid waarmee het over het papier wordt getrokken, de papiersoort en de scherpte van de punt zijn in het digitale model dat ernaar wordt ontworpen eindeloos te bewerken. De richting die onze hand aan het potlood geeft vormt het spoor en legt het uiteindelijk vast. Voor ieder gereedschap waarmee een ‘punt, lijn, of vlak’ kan worden gecreëerd geldt dat de fysieke eigenschappen van materiaal, gereedschap en de motoriek van de gebruiker bepalend zijn voor het karakter van het spoor. Niet ieder spoor staat in steen gehouwen en veel sporen kunnen worden gewist of als ondergrond dienen voor een ander spoor. Maar materie blijft materie: het aantal bewerkingen is beperkt, in het gebruik verliest materie zolang aan kwaliteiten tot het uiteindelijk vergaat—waarmee ook de betekenis van het teken slijt, vergaat of op zijn minst veranderd. Het wordt historisch.

Het grafische gereedschap in Procreate, de exclusief voor de iPad ontwikkelde grafische software, omvat een enorme kast aan middelen om een spoor mee te trekken, houtskool, potlood, pennen, inkten en verven, airbrush, etc., alles in alle denkbare gradaties en instellingen die het betreffende medium karakteriseren. De invoer van de lijn die het spoor trekt (ik beperk me voor het voorbeeld van de lijn, maar wat voor de lijn geldt, geldt voor iedere notatie van punt, lijn en vlak) wordt opgetekend op een aanrakingsgevoelig scherm, waar druk, richting en snelheid van de vinger of van de elektronische pen wordt geregistreerd. Eigenschappen als kleur, transparantie en het patroon van het sporen trekkende of wissende gereedschap liggen vast in het gekozen schrijfmiddel. Eenmaal getrokken kan het spoor eindeloos aangepast, verlegd, of verhuisd worden, ook naar een publieke omgeving, online of offline. Ook daarin onderscheiden digitale en fysieke ruimten zich van elkaar, met verregaande verschillen in toegankelijkheid, openbaarheid, en duur(-zaamheid) van de zichtbaarheid, in de kneedbaarheid van gestalte, ruimte en tijd.

Drawing for media
Waarom noemde ik mijn workshop aan het DJCAD in Dundee ‘drawing for media’ en niet ‘drawing in media’? Kunst te maken voor media omvat het gehele actuele media spectrum aan productie-, verspreidings- en interactiemogelijkheden. Aan wie op een aanrakingsgevoelig scherm een wrijvingsloze lijn trekt, die oneindig kan worden veranderd, verspreid, zonder kwaliteitsverlies gekopieerd en bewerkt kan worden en die op iedere plaats ter wereld in iedere denkbare context omgezet kan worden in een materiële lijn op een fysieke drager, wordt een fundamenteel andere vraag gesteld dan aan de kunstenaar die in zijn atelier met de onverzettelijke materialiteit van de kunstenaarsbenodigdheden strijdt.

Die beide uitdagingen, de uitdaging van de digitale lijn en de uitdaging van de materiële lijn, informeren elkaar. Wie een lijn wil trekken, of lezen, kan de ene lijn niet meer zonder de andere zien. De lijnen sporen en ontsporen, raken elkaar, lopen door elkaar, in elkaar over, vervlechten, scheiden weer, kiezen verschillende richtingen, verknopen zich, vormen patronen en stellen het beeld samen waaraan we iedere lijn leren kennen en waarderen. Die lijnen vormen het netwerk van beelden waarop we in de huidige tijd worden getrakteerd. Als we het voorvoegsel ‘post’ kunnen begrijpen als de aanduiding van een nieuwe periode, waarin de voorgaande periode eerder wordt omgesmolten dan beëindigd, dan is voor punt, lijn en vlak, met de introductie van de digitale notatie van visuele tekens en die van het publiekstoegankelijke Internet, het #postdigitale en #postinternet tijdperk aangebroken.

Data, content
Woensdag 7 augustus 2019

Schrijven of schilderen, nietwaar? Over de afgelopen dagen verzamelden zich te pas en te onpas de volgende sleutelwoorden in mijn iPhone en iPad:


CEREBRANT (een neologisme, meende ik, cerebral en celebrant combinerende, maar het is al een product: “The company says its Cerebrant product enables users to quickly and effectively find the most relevant internal and external content and discover important, non-obvious relationships buried within massive collections of unstructured information.” (
- touch screen Indonesië 20 10. De bootsman die mij mijn foto’s op mijn iPod ziet doorvegen strijkt met zijn wijsvinger over de binnenkant van zijn pols om een opmerking tegen zijn maat kracht bij te zetten.
- eindeloze opslagcapaciteit — geen beslag op fysieke ruimte
- de-objectivering


Fysieke wereld
(Fysieke) aanwezigheid, socialiteit
Ruimte, lokatie, situatie

Zintuigeljke sensaties
Eros, sensatiegevoeligheid, prikkel


Het kind van de rekening. De calculerende consument.

Datadichtheid en concentratie
Regelgeving (spelregels)
Handhaving: autoriteiten, discipline
Wetgeving (re: natuurwetten, datawetten, RIRO [‘Rubbish In, Rubbish Out’] etc.)

Augmented reality. Toegevoegde werkelijkheid, vgl. analoge kunstvormen, uitvindingen, wetenschappelijke resultaten. En impulsief gedrag. Tijdmachine. Decontextualisering, recontextualisering. REDACTIE. Informatie toevoegen.


Het adres is de boodschap. Adressen verenigen. Wie adresseert wie, waarmee? Boodschappen aan ‘de’? wereld, aan ‘het’? publiek, aan ‘de’? mede-mens, tijdgenoot, voorouders, nabestaanden, geestverwanten, ...?

Met een boodschap van blijdschap, dankbaarheid, woede, verwondering, mededogen, solidariteit, verontwaardiging, blijk van consumptie, bekering, kennis, eigendom...?

Spam canvas. Knip en plak werkelijkheid. Stickers, gipsplaat, ‘cache misère’, opdruk, label, link, ‘context’, bricolage, alles draagt alles: t-shirt, auto, webpagina, spandoek spamdoek kopvod, uithangbord, ...

Voor de duur van een moment, evenement, campagne, tijdelijkheid, eeuwigheid, ...?

GEBAAR (maken) en GEWAAR (worden)

Eén Procreate pennestreek is duizend pennestreken in één, in de handen van één individuele zoekend-kiezende geest die de ‘pen’ en het ‘papier’ oppakt en één sturende hand, die de pen slijpt (custom made: de structuur van het papier zit in het markerings-patroon van pen, potlood, houtskoolstift, penseel, etc.) en voert en drukt en het spoor begint, trekt en beëindigt.

De penvoering. Retoriek. Signatuur. (Bakhtin’s ondertekening, JK’s adressering): twee zijden van dezelfde medaille.

re: Notes, Quotes, Provocations and Other Fair Use XVIII, 1999, In Search of Disappearance: “It is not the content of a commitment that obliges me, but my signature beneath it.” (Mikhael Bakhtin, Toward a philosophy of the deed )

Q&JK over de KENMERKEN van de digitale signalen
Sensor, scan, fotografeer, meet, bereken, ... /menselijke ingreep/ontwerp, vorm...
Customization: ontwerp van het gereedschap, vgl. de vuistbijl. Informatic License en de information habit (1993).
Drager en kanalen, connectiviteit, momentum, aanwezigheid, tastbaarheid, ...
Van materiële eigenschappen naar geprogrammeerde eigenschappen? ‘From subject to project’ (Flusser) (identiteit, wordt wie je bent) (‘Identity!’ It depends on how you figure)

Signal Over Matter
Plasticity, malleability, pliancy = kneedbaarheid
Kneedbaarheid van gereedschap, medium, boodschap, gezelschap, identiteit, werkelijkheid, ...
Malleable Reality de kneedbare werkelijkheid, vs. de knevelbare werkelijkheid.
Synoniemen van kneedbaar:
Puzzelomschrijvingen van kneedbaar:
EPISTEMOLOGISCHE CRISIS: document, fake news, eyewitness, omnipresence, synchronicity, ...

Dinsdag 30 juli 2019

Er is dat gebied in mijn geest waar mijn kunst onafgebroken voortgaat, in woord en beeld aan de hand is, plaatsvindt. Ik ben niet voortdurend op dat gebied afgestemd en weet dus ook niet welke kunst daar zonder onderbreken wordt bedacht, gemaakt of besproken, welke oordelen er worden geveld of wat voor beslissingen er genomen zouden worden. In ©mijn© werk, wel te verstaan. Dat ‘werk’ moet in verschillende betekenissen begrepen worden. Het duidt zowel op mijn daadwerkelijke arbeid, de productieve tijdsbesteding, als dat het de vruchten daarvan betitelt. Ook kan het de plaats duiden waar het werk wordt uitgevoerd. Die betekenis kent de Duitse taal, in het woord ‘Werk’, als fabriek.

In die creatieve werkplaats in mijn geest (waar overigens veel meer werkplaatsen huizen, waarin allerhande lusten en lasten worden onderzocht en ontwikkeld) wordt zeker niet in het zweet des aanschijns geploeterd, geslaafd. Er is niet altijd sprake van arbeid, in het werk. Het proces gaat door, maar het werk kan stil liggen. Onderdelen van het proces moeten ook een zekere rijping ondergaan. Dat proces hoort bij het werk en vindt plaats in het werk. Wanneer ik mij weer meld weet ik tevoren nooit precies in welke fase ik het proces aan zal treffen, ondanks het feit dat ik het onafgebroken voed met bewijsmateriaal en getuigenissen die ik, niet zelden tegen wil en dank, vanuit andere gebieden en werkplaatsen in mijn geest aanlever.

Ik ben in mijn werkplaatsen geen buitenstaander en altijd welkom. Ik heb er geen gezag, sta er niet aan het hoofd, ben opdrachtgever noch klant. Ik ben de kroongetuige. De lopende zaak waar het hier over gaat is mijn kunst, in al zijn minutieus gedetailleerde, zichtbare en onzichtbare voorwaarden en (mogelijke) verschijningsvormen. Zonder mij als kroongetuige was er geen zaak, zoveel is wel duidelijk. Als ik mij niet meld staakt niets het proces maar komt er ook niets naar buiten. Dat is jammer voor mijzelf èn voor de buitenwereld, met name voor dat deel van de buitenwereld dat in de details en uitkomsten van het proces is geïnteresseerd. Zelf blijf ik de eerstbelanghebbende want al mijn geestelijke waar moet weerkaatst worden en van buiten weer naar binnen, om terug in de werkplaats opgepakt te worden voor het voortschrijdende proces.

Mijn opdracht en rol als kroongetuige is voor het leven: bij geboorte ben ik veroordeeld tot de levenslange vrije toegankelijkheid tot mijn geest—waarbij alleen is uitgesloten dat ik me uit het proces terug trek. Daarop staat vanzelfsprekend de doodstraf. Ik ben immers de enige die het proces naar buiten kan brengen... zelfs al worden er geen kant en klare producten geleverd, maar komt een resultaat voort uit het geheel aan ervaringen, gedachten, ideeën, (on-)bekwame handelingen, goede en slechte keuzes, evenzeer goede als slechte bedoelingen, niet te vergeten: evenzeer goede als slechte contacten, enzovoorts; kortom ontstaat er een kunstpraktijk zoals er vele en vele verschillende zijn. Over die praktijken gaat het in ‘de’ kunst. Over het gebied in de eigen geest, dat elke kunstenaar kent, kan het in de kunst niet gaan want dat bijzondere gebied is uitsluitend, maar dan ook volstrekt exclusief, toegankelijk voor de individuele kunstenaar. Het is net zozeer een onschatbaar voorrecht als een zwaar verplichtende verantwoordelijkheid — niet naar de buitenwereld maar naar jezelf, als tresspasser in je eigen geestelijke territorium. Zo’n exclusief, geprivilegeerd gebied heeft ieder mens in de geest, maar de processen die er plaatsvinden zijn nauwelijks vergelijkbaar en hoeven dat ook in geen enkel opzicht te zijn, omdat ze niet in enige vorm van competitie zijn verwikkeld.

Wat kenmerkt een bezoek aan het gebied in mijn geest waar mijn kunst werkt? Als kind overviel me wel eens de, in mijn ogen even overtuigende als indringende, gedachte dat ik, later als ik volwassen of groot zou zijn, ‘gek’ zou worden. Dat leek mij de enige en ook enig wenselijke ontwikkeling voor mijn latere leven. De ultieme laatste fase. Gek te zijn betekende immers vrij te zijn: gek te worden zou een bevrijding inhouden. ‘Ik’ zei de gek, in alle bescheidenheid, ik waak in mijn eigen geest.

The digital signal and the material signal
Friday 26 July 2019

Looking for the matching link.

No program, deprogramming,
Woensdag 24 juli 2019

‘No program’ is no anti-art. But I would cheer an art context, in which we would rid ourselves of many of the currently ruling devices, some of them definitely ‘programed’. They work along goal oriented mechanisms taken/derived from the arts’ specific qualities (even while in the art world the views on such qualities is much more nuanced than in the use that we are talking about here: ‘genius’, ‘rarity’, ‘uniqueness’, ‘originality’, ‘vision’, ‘inspiration’, etc. have totally different values in individual artistry than when they are valued in consensus commerce), towards an end which is (understatement alert) not necessarily for the good of art in the first place, hence neither for a sustainable balance in our mental, social or environmental systems (being Felix Guattari’s intimately related three ecologies).

Moerstaal, twintig negentien
Dinsdag 23 juli 2019

Na twee jaar lang een Engelstalige ‘weblog’ (zo werd het online personal publishing genre oorspronkelijk genoemd, totdat weblogger Peter Merholz in een creatieve opwelling het ‘we blog’ uitriep, waarmee de rest geschiedenis werd) te hebben gepubliceerd gaf ik in 2000 eindelijk toe aan de uitdaging en de verantwoordelijkheid die ik gevoelde om cursiefjes in mijn moedertaal te publiceren. Het werd (waarschuwing: bevat enige linkrot en ander voltooid verleden): Moerstaal, of ‘Moer Staal’, zoals de rebus ‘object + materiaal = (inderdaad)’ impliceerde. Moerstaal bleef geschreven maar niet voor lang. Van 22 maart 2000 tot 25 augustus 2001 om precies te zijn. In 2016 begon het moerstaalverlangen opnieuw op te spelen. Een nieuwe poging werd gewaagd: Moerstaal twintigzestien zag het schermlicht. Tussen 30 maart 2016 en 26 juli 2018 verschenen negenentwinitg cursiefjes. Moerstaal lijkt daarmee seizoensarbeid, een soort zevenjaarsjeuk met een andere eigen regelmaat. Zoals volle manen of trek in iets lekkers. Zoals zin in vakantie. Blauwe maandagen. Vogelgriep. Woordkraam. Wie weet.

The Address is the Message
Monday 22 July 20 19

Today, at home, in the living room of the apartment located at Joris Ivensplein 76, 1087 BP Amsterdam, The Netherlands, with the doors opened onto the common roof garden, I write some hundred names and addresses, in pen and ink on a paper envelope cover. The Parker Duofold that I bought on the same day that I bought my first Apple computer, a Macintosh IIx in 1988, in order to balance my material and informatic existence (as I then saw it), faithfully serves this activity.

The invitation card’s will arrive at people’s homes. It takes the message a couple of days to get there. Some postperson will slip it into a letterbox. Someone will open the envelope that I filled, closed and addressed. The message inside tells about an exhibition of recent work. The address is the message that miraculously connects the addressee (which could be you), my work and myself.

Talking back to the media
Sunday 21 July 2019

I thankfully welcome Bee!’s spatially oriented esthetic mind, and extra hands, at the studio, for the first time since I installed and started working here. We turn around the architectural order of the gallery. We move out some furniture and displace the wall on wheels. We enter a low but wide pedestal from the stock. I intend it to showcase the small scale watercolour, graphite and marker covered paper works on blank (apart from the thick letterpress black frame) vintage printshop stock mourning cards. The small works show exercises in material control, fluids spreading, drying, either quick or slow, leaving signs and trails. All set off against the pressed black line frame, which echoes a sign that went out of use and was replaced by a less dramatic, thin line, superficial grey frame.

So we change the space, its use has but to follow. For the time being first there is its use as a summer studio. The door to the courtyard is mostly open, light floods in in the afternoon. The tools and materials are organized. The situation has proved productive already. A couple of new works, finished or not, move around the space looking for a proper position for the second, public, use of the space, from 8 September onwards. The space is deep, with windows, light and the world entering on the short sides. Very public on the street, very private on the courtyard. We raise the roller blinds that separate the space from the Toussaintkade and open the door onto the sidewalk. When outside, the gallery front window reflects the canal. Visitors will come in from that reflection.

Saturday 20 July 2019

With the help, and car, of Q.S. I get some larger frames to the gallery, and a first opinion on the studio work of the past week. Thank you!

‘Digital Delirium’
Friday 19 July 2019

At Het Reputatieatelier I picked up this title by the Krokers c.s. the other day. The mantra sounds like this:

“Speed economy, but slow jobs. Speed images, but slow eyes. Speed finance, but slow morality. Speed sex, but slow desire. Speed globalization, but slow localization. Speed media, but slow communication. Speed talk, but no thought.” ©1997.

I only take a question for an answer
Thursday 18 July 2019

Everything that I do, or appreciate for that matter, is the questioning of ‘circumstances and substances’. You might include people if you like, without going judgmental. The questions that I propose are not necessarily new, but they are mine. (Rather they are ‘old’, have been posed before, by ‘giants on whose shoulders we stand’, if we are lucky). And they can be yours, if you want to share them as much as I would like to be part of your questions. Questioning is the root attitude of all meaningful interaction.

Coming to think of it, the neon sign outside my studio-now-shop street window has a large black question mark on a backlit white background. It was installed by a previous tenant, and it suits me fine.

Questions do not veil mysteries. They are not hermetic. Besides, there are no questions that couldn’t be questioned.

To simple questions there are simple answers. Better questions contain approximations of answers. To those questions there are only new, not necessarily better, questions in reply. A reply is not an answer. My questioning contains replies: could-it-bees.

You know there’s humor in questions, lots of humor. Questioning is a merry affair. Everything that keeps you from consensus faux security is by definition a source of merriness.

An image is a question. Material is a question, every mark is a question, line, plane and colour... all are questions. Those who imagine that they can put forth something else than a question I pity. Rules, orders, consensus, fact, the last word, truth — well, there are facts that can’t and shouldn’t be denied, we are not pathological liars, we just question a lot. Out loud. Against opinion (but in favor of conviction). Is this in the vein of what Umberto Eco meant when he wrote about the ‘open work of art’, or about the ‘cancer of interpretation’?

Post-Digital Culture Ecologies
Wednesday 17 July 2019

‘Digital culture’ forces itself on experiential, material, fleshly, erotic and erratic, reflected, highly ritualized qualities-of-the-senses culture. It imposes calculation on anything alive and flourishing, substances and circumstances — and before anything else on decay and ultimately on lifespan and death.

Unless corrupted by accident, by sabotage, or by an intentional hack of some sort, digital monitoring and sensoring without a beneficial or even benevolent program to conclude the measuring, will empower the forces that be and consensus reality. Such computation privileges conservation and social and cultural repetition. We will live by the numbers.

Mining for what matters, using/being hardware, software and wetware — remember wetware?
Tuesday 16 July 2019

For Rosy-Fingered Data I mine my material presence and production. I mine my online presence and production. Quasime will have a hell of a job reassembling me in 2053, from my fragmented online self... I try to prepare it for this task. Before I wanted it to follow me up and to continue doing what I do — or by that time, will have done for all of my life: I conceived of Q. as an expert system to continue my artistic production. It was born in the mid 1990s as my first online avatar.

Paul and me had started to fantasize about such artificial intelligence as early as in the 1990s (‘review this life’), in our talks about technologies that witness who we are, in image, text and behavior, monitoring, mediatizing), and how to conceive of one’s ‘(last) will (and testament)’. Only recently I changed my mind on the issue. Life of an artist is remembered by her or his artistic production. Curriculum and work left after death paint a portrait.

Individuals each in their own way remember the individuals that they outlive. We are who we are with others and memories differ from person to person because of the exceptional qualities that exist in the personal relationships between contemporaries. To be remembered by one’s work is historical myopia. It only matters to the extent that history can make something out of it.. We change post mortem more than during our lifetime.

The spur of the moment
Attention is when and where we are present. If that attention is fruitful, memories arise. A trail emerges. Whether shared attention is remembered by an individual mind or by a computerized system makes all the difference. If people coordinate (their behavior, their ideas and concepts) with (the use of, or help of) systems, as they do all the time, they erect apparatuses that recall in a way of their own and take over some of the judgement of what life was all about. Biographies emerge, documents pile up and souvenirs collect dust.

‘In’ and ‘Out’
Monday 15 July 2019

Painted the ‘In’ and ‘Out’ Post-Its for my @rosyfingereddata Instagram account to prove my situated presence in Parts Project studio space. Check the date and time stamp. Studio visits on demand. Envelopes for the paper invitation arrive. They fit tight like a glove around the 180×255mm folded invitation card.

Spam Canvas
Sunday 14 July 2019

Once I developed the notion of an all encompassing, infinite in all directions ‘spam canvas’, it becomes very hard to recognize, or acknowledge for that matter, any borders or limits to anything material and immaterial alike. ‘Everything is everything’, or at least everything seems seamlessly connected, no matter how you navigate the clutter. Unless of course, as I noted below, there is a desire and the tools (energies) to edit one’s experience. The infamous ‘filter bubble’ is a very useful metaphor for the way that we are limited by likes and links. A cell built from algorithmically wrought likes and links may feel comfortably at the start, say, like home, but will eventually cause claustrophobia and alienation. In the end, to paraphrase John Berger’s ‘at its most brutal, home is no more than one’s name’, home might be no more than one’s algorithm.

Data Clutter
Saturday 13 July 2019

Unless there’s algorithmic lenses and filters and a special interest (tools, and a desire for information that guides their use), data clutter just like any old material. Commensurate with the increase of mobility and density, of people, places and things, distance and the unforeseen, or unexpected, disappear. What is called ‘entropy’, the amalgamation of stuff and of energy, takes the dynamics of differentiation out of any system, leads to chaos and therewith puts an end to information — or newness. When same-old-same-old multiplies just like it does in contemporary consumption and its commodities in their outlets, there is no other purpose to meaningful life than to fight consumption by production. ‘Publish or perish’ indeed.

Shop Poetics
Friday 12 July 2019

WeenninkKleerebezem have a store. Or do a store. They are open every Friday from noon to 8. Sometimes they close somewhat earlier if other obligations press. The store is in front of my studio. The studio is separated from the store by a curtain. The shop window is separated from the street by another curtain. It is all rather theatrical. Whether the street is the scene or the shop is the scene, or the studio is the scene, #whoknows, No One knows. It is unclear. When stuff moves from the studio to somewhere else, like to Parts Project recently, all the way to Den Haag, it passes by the store, on its way to another theatre of uncertainty. The store separates the studio from the outside world. Stores pass on stuff. Stuff changes hands in stores. Stores disappear all the time, with the stuff that is in them, with the time that preserved them. People who like to visit stores, who like little stores not necessarily to buy stuff but to know stuff and to pay attention to stores, regret their disappearance very much.

Core, Conditions, Contexts

Thursday 11 July 2019

Getting a production organized is a complex challenge. Preparation is so much part of the content, of the true business, of the proper artistry, of the actual making of work — including the anticipation of any result at all. Is it ‘all about the process’ then? I don’t think so. It is about all conditions and contexts of creation, and how we approach them and deal with them, whether incorporating, celebrating or neglecting or dismissing them. Conditions at any stage of production do all inform the public display or performance that will eventually be realized at a specific site and moment, for those who are present. All our experiences are live and need our concentrated attention.

Left front pocket of the jacket contains: Rotterdam and Den Haag keys, and Den Haag gates remote control. Right front pocket of the jacket contains: Amsterdam keys and car key. Loading. Unloading. Opening. Closing. Entering. Leaving. Spending time.

The Rosy-Fingered Dawn

Wednesday 10 July 2019

I’m driving east. It is not that early in the day but I plan to arrive at Dick’s printshop at 9am sharp, under a clouded sky. Eos grants me some half opening transparent blue grey blots over the horizon in front. Today’s trajectory has Amsterdam-Naarden-Rotterdam-Den Haag-Amsterdam for me, if only for the schlep. I move my production from Het Reputatieatelier to Parts Project, for the summer. Much of my work is on my phone and tablet, but the move includes an important pile of material and tools.

The only regular moving box, the last box that I fit into the car today, carries a number: 13. This box has moved from Amsterdam to France in 1999, being part of a shipload of over a hundred numbered and indexed boxes. Unindexed, having lost its original reference, containing a variety of loose stuff, the box moved back to several Dutch addresses, in 2009, 2016. It has been folded flat several times and was just restored with some gaffer tape, to once more help me to put into use a new place temporarily. Encircled 13. Rosy-Fingered Data is project number 13 on Parts Project list. Parts Project not only is the site of display, but first the new temporary studio.


Jouke Kleerebezem

Met dank aan

Mondriaanfonds logo